Wednesday, April 26, 2006

Lab Litir sinulat ni Bai QuiƱanola

Undo,

Ikaw ang sulod sa akong alimpatakan karong mga panahona. Magdungag-dungag ka jud og bug-at sa akong utok. Mingawon og maglagot ko nimo, kana 'di nako matubag. Dili man ka sikat sama ni Brad Pitt nga akong handumon. Dili ka usab pagkaon sama ni anang tsokolate nga hinamhinamon ko. Na unsa mga 'di naman makahatg og igong rason ang akont utok. Dritsu-on na tika. O, Undo, nakadaog ka. Ako na ning isaka akong puting amo. Unsaon nga makakita man ka og lugar niining lunlon kong kasing-kasing...og angkunon ko, bisan ni adto pang unang gilitok sa akong dila ang imong ngalan.

Mahimu-ot ka man siguro niining pagdayag ko apan ako wala. Nahanggaw naman ka. Nganong imo man kong gibiyaan? Nilakaw ka nga walay pasidungog sa imong pagbiya. Apa labaw kong hanggaw kay og kung sa dihang wa na ka sa akong tapad, diha pa ko gisagpa sa kamatuoran. Kamatuorang dugay na nako gibaliwala. Hastilan imo ra diay nga pagkawagtang diri ang makapadawat nako niining kamatuorang dili na nako matago. Gipun-an mo og hinsingdan ang pagkatao nako. Sama ka sa asin sa paborito kong linat-ang baboy. Gibutang mo ang kaanyag ang kinabuhi ko. Gikan sa asin mahimo ka sab diay nga kurtina sa akong kwarto. Hagpanindot sa palibot; maghatag og tisngi taga mata nako.

Dili ako sama sa uban nga sayon malitok ang mga tam-is nga panulti. Dili ko man makabantay sa akong pagbati para kanimo og wala may kapasikaran niinin gibati ko, usa lang ang handumon ko.

Hina-ot dili pa ulahi ang tanan.


Ang malam-unong magpaabot sa imong pagbalik,
Tasya

0 Comments:

Post a Comment

<< Home