Thursday, April 27, 2006

Lab Litir sinulat ni Elisabeth 'Chai' Baumgart

Alang kanimo,

Nakahinumdom ko, katong usa ka adlaw sa atong pagkabata. Padung na mo gabii, ang init sa adlaw kay ni tago luyo sa mga dagkung mga acacia ug manga. Pero, bahala na ngitngit-ngitngit na, nag duwa pa gihapon ta. Nagdakop-dakop ta – ako ang hago. Nah, lisod gyud ka dakpon.

Grabe nato ug dagan, kapila gud ta napandul ug gituyok-tuyokan nato ang mga kahoy.

Ingun imong lola, na naa kuno’y unggo sa acacia. Bau-un kuno ta.

Pero, sagdi lang.

Lingaw man magdakop-dakop.

Na-gisi nalang atong mga sinina. Akong tsinilas kay na guba, pero bahala na. Kailang gyud tika dakpun ato.

Wa magdugay, ni saka na ang bulan ug nahilom ang kakahoyan. Wa na’y langgam ni kanta ug wala na pud ni tinggog ang baka sa imong papa. Ang nagsabasaba ra ato didto, kay kitang duha kay grabe nato ug katawa.

Feel gyud nako, atong gabiuna, na buang imong lola ug pangrosaryo – kay bau-un lagi daw ta. Mga wa gyud ta mga buot ato uy.

Na-slide ka sa lapok, ug na umod ka didto. Imong nawong gyud naguna. Kay tanga man gyud ko pagkabata, na-apil pud ko ug slide. Tanga-a gyud uy.

Nakahinumdom ko, na kahilakon kaayo ko ato kay nahadlok ko sa akong inahan kay kasaban na pud ko tungod sa kahugaw sa kong sinina. Nakaimagine na ko sa bunal na iya na giandam sa balay.

Ikaw sa akong tapad, ni lingkod lang ka didto ug nagtanaw kanako nag tarantar.

Pagtaod-taod, ni katawa ka.

Nilingi ko nimo kay naa na sa akong hunahuna na nabuang ka. Paglingi nako kanimo, ni kusog ka ug katawa.

Nagpirok-pirok akong mga mata pagtanaw nako nimo.

Ug ni apil ko’g katawa.

Nakamurtising atong mga nawong sa lapok. Hastang hugawa gyud nato. Mura ka nakakaon sa lapok.

Katong gabiuna, gi kasab-an gyud ko ni mama ato. Gi bunalan pa gyud ko. Dili ma ihap kung kapilla ko gibunal.

Pero okay lang, kay naksulti ko sa akong gusto ko i-sulti kanimo.

“Gidakpan na tika,”

------

Saysinta na ka tuig ni labay sukad atong adlaw-a. Kato ra gyud na adlawa ko kadakop kanimo.

Hinoon, tiguwang naman gyud ta. Magkimpang-kimpang na akong agi nya sakit kaayo akong arthritis. Ingong ang mananambal na di na kuno ko pwede magdagan-dagan. Maklaro man.

Pero, nibalik gyud ko sa kakahoyan ug ni sandig ko sa dakong acacia, kabalo man ko na naa ka didto. Kanang lagi ma tiguang na ta, naa gyud ta’y sixth sense. Pero, ma tawag pud na ug giangu-ango.

Nitanaw ko sa akong mga tiil, ug nakakita ko na lapok diay kaayo ang yuta.

‘Diri man diay ta na slide.’

Nakatingsi ko murag buang kay nakahinumdum ko sa imong nawong nakamuritsing og lapok ug sa atong kusog na pangatawa, kita ra gyud nagsaba-saba diri sa kakahoyanan.

Naa pa kaha diri ang unggo gi-ingon sa imong lola?

Pangutana unya siya.

Karon, hilom na pud ang kakahoyanan. Wala na’y langgam nagkanta-kanta ug wala pud to ang baka sa imong amahan – kay agbay ra to gi-ihaw ug giluto pag debut nimo.

Gabii na, ang bulan kay klaro na kaayo sa langit. Hala, maglisod na ko ug uli ani – di baya ko ka-klaro.

Nipauli ko ug hinayhinay, apan ni lingi ko balik sa lapok unya ang bulan. Wala gyud diay ka nagplano mo adto sa acacia.

Katong gabhiuna, naka-realize ko na lisud diay gyud ka dapkon.

Pero, huwat lang.

Mo apas ra ko nimo diha.



Nagkimpang na ang agi,

Alberto

2 Comments:

Anonymous Pensador said...

hmmmm...ang palangga ni alberto pwede usa sa mga "5 people u meet in heaven" nya. haha! basa diay mo ana oizt. nice au. ;)

12:09 AM  
Blogger Betchai said...

bitaw. haha.

6:45 PM  

Post a Comment

<< Home